Među oslobodiocima Beograda najveći ZLOTVORI 20/21. veka

Oglas

21. oktobar 1944. godine.

Na slici vidite prtizanske slobodioce Beograda—Franju Tuđmana (levo) i Jožu Horvata (desno).

Franjo Tuđman je u tom trenutku bio u činu majora Titove vojske i politički komesar 32. zagorske divizije NOVJ. Sa njim u društvu je još jedan oslobodilac Beograda i poznati hrvatski književnik Joža Horvat, u činu partizanskog kapetana.

Naravno, kao i njihov vrhovni komandant i sunarodnik diktator Josip Broz Tito, oni su se samo ušunjali u Beograd iza tenkova, kaćuša i 414.000 sovjetskih vojnika Staljinove Crvene armije, 200.000 bugarskih fašista koje su Sovjeti usput mobilisali i samo im prišili petokrake na uniforme, kao i 20.000 albanskih vojnika.

I kada kažemo da 20. oktobar nije praznik za Srbe i da Srbi nemaju šta tog dana da proslavljaju, mislimo na ove i ovakve „oslobodioce“.

Iako su jedini Srbi (uz Grke) na Balkanu od početka pa do kraja rata dizali ustanke i borili se protiv Hitlera, iako su preživeli hrvatski genocid u sred rata i najstroži sistem nemačke okupacije (ubijanja 100 Srba za jednog ubijenog Nemca i 50 za jednog ranjenog), Drugi svetski rat kod nas su dobili hrvatski komunisti oličeni u KPJ, kao i hrvatski narod koji je iz rata izašao kao apsolutni pobednik i dobitnik.

Tita i hrvatske komuniste su na vlast instalirali Staljin i njegova Crvena armija, kao i engleski bombarderi i komandosi, koji su tokom 1944. godine bombarodvali srpske gradove u podršci partizanskim ofanzivama po izboru meta Tita, Koče Popovića i Peka Dapčevića.

Lepo je veliki srpski pisac Borislav Pekić opisao kako su Srbi doživeli to komunističko „oslobođenje“ Beograda od 20. oktobra 1944. godine:

„Sa ulice se čuje bat nogu i pesma. Četiri godine čekala se pesma, četiri godine bat nogu. Ni ova pesma, ni ove noge. Koja i kakva se pesma očekivala, nije uvek jasno bilo, uopšte nije bilo jasno, ali ova—nije. Reči se ne razabiraju, ali ih znamo. Čuli smo ih od onih koji su hteli da budu pobednici pre pobednika…“


20. oktobra 1944. godine, sovjetski tenkovi i kaćuše, doveli su na vlast hrvatske komuniste, na čelu sa diktatorom i bivšim austrougarskim kaplarom Josipom Brozom Titom. Jedna strana okupacija (nemačka) zamenjena je drugom stranom okupacijom (hrvatskom). Jedna totalitarna ideologija (nacistička) zamenjena je drugom totalitarnom ideologijom (komunističkom).

I šta tu srpski narod ima da slavi?

Iako smo prvi ustali protiv Hitlera kad niko nije (osim Grka) i bili žrtva hrvatskog genocida, srpski narod je izgubio Drugi svetski rat i zbog toga je kažnjen gore nego Nemci ili Mađari kad su izgubili oba svetska rata. Prilikom komunističkog okupatorskog crtanja granica današnje avnojevske Republike Srbije, preko 30% Srba je ostavljeno van granica Srbije, i kao takvi predstavljamo jedinstven primer u Evropi. Mađara je, recimo, ostalo 20% izvan Mađarske nakon Trianonskog sporazuma iz 1920. godine. To što su Titovi komunisti uradili Srbima se nije dogodilo čak ni narodima čije su granice određene nakon poraza u svetskim ratovima i učešća u genocidima nakon kojih su bili kažnjavani gubitkom svojih teritorija.

20. oktobar je pobeda hrvatskih komunista i hrvatskog naroda i oni treba da slave 20. oktobar kao praznik.

Na današnji dan 1944. godine, hrvatskim komunistima je pošlo za rukom da njihova ratna taktika odnese prevagu. Njihov fokus tokom čitavog rata je bio dolazak na vlast revolucijom u sred rata, baš kao što su to učinili sovjetski komunisti u sred Prvog svetskog rata 1917. godine. Titovi komunisti su ratovali i napadali isključivo četnike Draže Mihailovića, zato što su oni bili regularna vojska regularne vlade koja je nastavila da funkcioniše u izbeglištvu, baš kao i vlada koja je postojala na Krfu 1915-18.

Titovi komunisti su bili stacionirani na teritoriji NDH, gde su manje više slobodno delovali, bežali su od Nemaca, a od pada Italije 1943. godine, dobijaju ogromno naoružanje i pomoć Engleza. Tito i komunisti su mogli slobodno da se fokusiraju na rat protiv četnika (puštajući Jasenovac da radi punom parom) i čekaju da Staljinove trupe uđu u zemlju i instaliraju ih na vlast, što se dogodilo 1944. godine.

Rat je u našoj zemlji zapravo dobila i prelomila Staljinova Crvena armija, uz pomoć britanskih komandosa i bombardera koji su bombardovali srpske gradove tokom 1944. godine u podršci partizanskih ofanziva, dok su Tito, Koča Popović i Peko Dapčević birali mete. Baš kao što je i OVK pobedila u ratu 1999. godine, tako su i Titovi partizani pobedili 1944. godine.

U Beograd su tog 20. oktobra 1944. godine umarširale jedinice „Trećeg ukrajinskog fronta“ Staljinove Crvene armije, pod komandom maršala Fjodora Tolbuhina, njih 414.000 koliko ih je iz pravca Bugarske i Rumunije prešlo Dunav i ušlo u Kraljevinu Jugoslaviju.
Zajedno sa 414.000 Sovjetskih vojnika, u Beograd su ušle i tri bivše okupacione bugarske fašističke armije, koje su u međuvremenu 1944. godine samo promenile oznake, tj. prišile petokrake od oko 200.000 vojnika, kao i dve albanske divizije od oko 20.000 boraca koje su na Titov zahtev priključene oslobodilačkoj vojsci.
Titovih partizana je u akciji oslobođenja Beograda bilo zapravo veoma malo. Oni su u vreme dolaska Staljinove crvene vojske na teritoriji današnje Republike Srbije imali svega nešto preko 40.000 boraca pod komandom partizanskog generala Peka Dapčevića, komandanta Prve armijske grupacije NOVJ.

Inače sve vreme trajanja operacije oslobođenja Beograda, koja se vodila od 12. do 20. oktobra 1944. godine, umesto da komanduje na prvim linijama fronta, bivši austrougarski kaplar sa Cera i Kolubare i maršal NOVJ (ponavljač sa jedva 4 razreda osnovne škole) Josip Broz Tito, proveo je daleko od ratnih opasnosti u Krajovi, Rumunija. U Rumuniji je Tito boravio od 19. septembra 1944, napravivši jedan kratak izlet u Moskvu kako bi se sastao sa Staljinom. Iz Krajove je, kad su Sovjeti već uveliko zauzeli Banat, otišao u Vršac, da bi ka Beogradu, njegov veliki oslobodilac krenuo tek 25. oktobra 1944. godine kada su vojne operacije već uveliko bile gotove.

I kad je došao u Beograd, taj veliki maršal i vojskovođa se dugo vremena nije usuđivao da siđe u centar grada, pa je odseo na Banjici, koja je tada bila predgrađe. Razlog tome je bio iskonski strah od pobune Srba, pa je zbog toga molio Sovjete da još neko vreme ostave u gradu dovoljno svojih jedinica. Tito je znao, da u Beogradu i Srbiji uživa najmanju podršku, a to potvrđuje i izveštaj Centralnog komiteta KPJ od 11. novembra 1944, koji kaže da je upravo Beograd bio „duhovni i materijalni oslonac“ pokreta đenerala Draže Mihailovića. Ova ocena Centralnog komiteta KPJ zapravo jasno govori o tome da li je Beograd na današnji dan oslobođen ili okupiran.

Ulazak armije Sovjetskog Saveza rešio je rat u našoj zemlji. Da je kojim slučajem (kao u na pr. u Italiji, Holandiji ili Norveškoj) prva u Beograd ušla anglo-američka vojska, na vlast bi se vratila naša vlada iz Londona, baš kao što se vratila u Pariz, Rim, Den Hag ili Oslo.
Ono što je takođe važno istaći jeste činjenica da bi Drugi svetski rat verovatno bio gotov već krajem 1944. godine, da drug Staljin nije skrenuo pola miliona svojih vojnika ka Beogradu, umesto da idu na Berlin. Koliko je bilo važno instalirati Tita na vlast, dovoljno govori taj podatak.

Treba se pitati i zašto Jasenovac nije oslobođen tog oktobra 1944. godine kad i Beograd, sa sovjetskom armijom koja je redom oslobađala nemačke logore poput Aušvica, Treblinke itd, već je nastavio da radi punom parom sve do 22. aprila 1945. godine, 17 dana pred zvaničan kraj Drugog svetskog rata?

Odgovor je prost. Drug Tito nije dao da se sovjetska Crvena armija uputi ka Zagrebu, preko Jasenovca i krene na Beč tim bližim putem. Uspeo je da izdejstvuje kod Staljina da mu se „ostavi“ jedan front kako bi pokazao svoje vojničko umeće (to je bio Sremski front, poznat i kao klanica srpske omladine), dok je sovjetska vojska krenula na sever do Budimpešte i preko Budimpešte dalje ka Beču.

Izvor: Istorija Srba Fejsbuk stranica

Previous articlePunjene paprike sa ovim začinom daju posebnu aromu
Next articleKako će funkcionisati kovid propusnice?