Bajić je Vojvođanski baron i potomak Miloša Velikog, gospodario južnom Ugarskom i obnavljao srpsku Vojvodinu

Veliki srpski baron i velikoposednik u Ugarskoj, Miloš Bajić bio je jedan od uticajnih ljudi u Ugarskom carstvu i istovremeno dobrotvor i pomagač srpskog naroda u Vojvodini.

Miloš je sin Teodora Bajića i Petrije najstarije kćerke kneza Miloša Obrenovića.

Petrija – Perka (kako su je zvali) bila je od 1824. godine udata za plemića Teodora hadži Bajića „od Varadije“, u porodicu koja je kasnije dobila baronstvo.

Prilikom srpske skupštine održane 12. marta 1824. godine u Ostružnici, Bajić iz Zemuna je „isprosio ćer Kneza Miloša“. Teodor ili Toša Bajić je sudeći po beleškama savremenika, radio mnogo šta u Zemunu; bio je tako „graždanin i velikokupac zemunski“, pa „najprostiji svinjarski trgovac u Zemunu“ (po Vuku) ili „zemunski pivar“.

File:Dvorac Hertelendi-Bajić u Bočaru - dvorišna fasada.jpg - Wikimedia  Commons

Miloš je rođen u Zemunu, 1827. godine. Po Ustavu Kraljevine Srbije bio je taj knjazov unuk i imenjak, prvi po redu nasleđivanja prestola Obrenovića, u slučaju da izumre muška linija.

Postao je baron članom Matice srpske u Novom Sadu 1873. godine, uplativši pun iznos članarine u iznosu od 100 f.

Biran je za poslanika Ugarskog državnog sabora 1884. godine, a 1895. godine izabran je za člana Gornjeg doma Sabora. Zajedno sa bratom od tetke, baronom Fedorom Nikolićem, finasirao je izdavanje lista „Srpski dnevnik“, koji je izlazio u Budimpešti 1888-1889.

Miloš Bajić je bio oženjen sa Katarinom Hariš, sa kojom nije imao dece. Nasledili su nakon njegove smrti veliku imovinu potomci brata Lazara. Bajić se javlja kao vlasnik više poseda u Banatu, kao što su mesta Varadija, Tolvadija, Gad, Središte, Veliki Gaj i drugi. U stare dane se bavio uglavnom u Beču, gde se javlja 1895. godine kao priložnik. Kada je odlikovan Ordenom gvozdene krune, dobio je pravo i na austrijsku i zatim ugarsku baronsku titulu.

ŽivojinŽikaPetrović® en Twitter: "Kada je čuo da je Srpska gimnazija u  Novom Sadu mala da primi sve đake, odmah je izvadio pare da se izgradi nova  zgrada! Baron Miloš Bajić Varidijski (1822-1897)!…

Pored manjih novčanih priloga, koje je davao srpskim ustanovama kao što je Matica srpska, kao veliki dobrotvor odazvao se pozivu Odbora za gradnju srpske gimnazije u Novom Sadu. Preko svog advokata dr Đure Pejčića iz Pešte, na Đurđevdan izjavio je daje 100.000 forinti za izgradnju srpske gimnazije u Novom Sadu. Ovaj iznos je uplatio u Centralni Kreditni Zavod u Novom Sadu, i ta institucija je imala kontrolu nad izgradnjom gimnazije.

Po arhivskim podacima CKZ-a, postoji „iskaz o ukamaćenju i isplatama kapitala uloga pod nazivom „poklon barona Miloša Bajića od Varadije za zidanje Srpske Velike Gimnazije u Novom Sadu““. Datum na tom dokumentu je 30. jun 1897, tj. mesec dana pre baronove smrti.

Baron Bajić je sahranjen 7. avgusta 1897. godine na imanju Varadija, smešteno istočno od Vršca. Položen je u porodičnu grobnicu koja se nalazi na bregu Kiliji, kraj starinske kapele. Kapelu koja je pronađena polovinom, i obnovljena krajem 18. veka, pa ponovo renovirala od strane baronice Perside Bajić, pokojnikove majke. Ona je dala da se pored kapele, iseče u kamenu grobnica porodice Bajić.