Akermanska konvencija, događaj koji je Srbiju uveo u sferu interesa Engleske

Akermanska konvencija je zaključena 7.oktobra 1826.godine između Rusije i Osmanskog carstva. Ime nosi po tvrđavi u kojoj je zaključena.

To su vremena posle Prvog i Drugog srpskog ustanka, grčki rat i nezavisnost, te intervencija i Francuske i Engleske protiv Osmanlija.

Akermanska konvencija donela je sledeće odredbe: svaki predstavnik Osmanlijskih vlasti na lokalnom nivou u Moldaviji i Vlaškoj (rum. hospodar) bude biran na period od 7 godina svako u svojoj administrativnoj jedinici (rum. Divan) uz obostrano odobrenje i Rusije i Osmanskog carstva.
– da se vojska Osmanskog carstvo povuče iz Moldavije i Vlaške.

Vlaškoj je data kontrola nad dunavskim lukama Đurđu, Braila i Turnu Magurele članom 5 je Srbiji (tada provincija u okviru Osmanskog carstva) data autonomija i vraćene su joj teritorije koje su joj oduzete 1813. godine.

Srbima je data sloboda kretanja u Osmanskom carstvu.

Kršenje Akermanske konvencije koje je počinjeno po nalogu sultana Mahmuda II je dovelo do Rusko-turskog rata (1828–1829). Ovaj rat je potvrdio prava Srbije i Grčku nezavisnost. Međutim osećaj zapadnih zemalja, pre svega Engleske da ih je tada moćna Rusija iskoristila, te da su pravoslavni narodi eksponenti ruske politike, trajno je uticala na sudbinu Srba.

Pored povoljnih odredbi koje su realizovane, te učvršćivanja srpske kneževine, Akermanska konvencija je proizvela negativnu posledicu, konstantne engleske politike protiv Srbije na Balkanu, pošto Srbi su označeni kao pro-ruski elementi na Balkanu.